اشعار منیره حسین پوری

سوختن را
بگذار برای بعد
این جا فقط از تو
آواز خوش می خواهند

دنیا کاش به عقب برمی گشت
گلوله به لوله ی تفنگ
و زیتون به شاخه ی مجروح
آنگاه دیگر هیچ مادری
به آغوش خالی خویش
شیر نمی داد

می شمارم
شمع های سوخته ی روی کیک را
تا یادم بیاید چند ساله ام
تا یادم بیاید
چه لحظه های روشنی را
به سادگی فوت کرده ام

تعجب می کنیم
شعبده بازها
این روزها
از کلاهشان
آدم در می آورند

عصایش را بر نیل زد
حسین
تنها هفتاد و دو نفر
عبور کردند

آن قدر قایم باشک بازی کردیم
که تو گم شدی
حالا به تمام بازی های دنیا مشکوکم
و به خودم
که همیشه چشم می گذاشتم
تا نبینمت

سقف چکه می کرد
پدر عرق می ریخت
من دختر بودم

سقف چکه می کرد
پدرنبود
من مرد شده بودم